Zaczynaliśmy 20 lat temu

Pewnie nieprędko pojmiemy głębię całokształtu nauczania papieskiego i jeszcze wielu lat będzie trzeba zanim uda się, przynajmniej w części przyswoić sobie Jego nauki. Mnie osobiście, oczywiście oprócz dziejowego w swoich skutkach papieskiego wezwania z warszawskiego Placu Zwycięstwa w dniu 2 czerwca 1979, utkwiło w pamięci przemówienie Papieża Jana Pawła II wygłoszone podczas Liturgii Słowa w Zamościu prawie dokładnie 20 lat później. Mam nadzieję, że dla ludzi związanych z ochroną środowiska homilia ta stanie się swoistym credo dalszego działania.
Robert Borysiewicz

Przemówienie Papieża Jana Pawła II wygłoszone
podczas Liturgii Słowa Zamościu w dniu 12
czerwca 1999 roku

(Podkreślenia własne)

1. «Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się słowa
powiedziane Ci od Pana» (Łk 1, 45). Na szlaku naszego pielgrzymowania
po polskiej ziemi spotykamy się znów z Maryją. Jest to szczególny dar
Bożej łaski, że właśnie w Zamościu, gdzie w katedralnym sanktuarium od
pokoleń Maryja doznaje czci jako Matka Bożej Opieki, przychodzi nam
obchodzić niejako drugą stację Uroczystości Jej Niepokalanego Serca.
W dzisiejszej liturgii spotykamy się z Maryją nawiedzającą. Dobrze znana
jest ta Jej droga po zwiastowaniu — z Nazaretu w górzyste okolice Judei,
gdzie mieszkała Jej krewna Elżbieta. Maryja idzie, ażeby pomóc swojej
krewnej w tych dniach przygotowania do macierzyństwa. Idzie drogami
swojej ziemi, niosąc w sobie największą tajemnicę.
Czytamy w Ewangelii, że objawienie tej tajemnicy dokonało się w sposób
niezwykły. «Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona» (Łk 1, 42) — tymi słowami powita Maryję
Elżbieta. «A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie?»
(Łk 1,43). A więc Elżbieta już wie o tym, co Bóg zamierzył, co w tej
chwili jest tajemnicą jej własną i tajemnicą Maryi. Wie, że jej syn, Jan
Chrzciciel, ma przygotować drogę Pańską. Ma się stać zwiastunem
Mesjasza — Tego, którego poczęła za sprawą Ducha Świętego Dziewica
z Nazaret. Spotkanie obu matek, Elżbiety i Maryi, uprzedza wydarzenia,
które kiedyś mają się dokonać i niejako do nich przygotowuje.
Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła słowu Boga, zwiastującemu Ci
narodzenie Odkupiciela świata — mówi Elżbieta. A Maryja odpowiada
słowami „Magnificat”: «Wielbi dusza moja Pana, i raduje się duch mój
w Bogu, moim Zbawcy» (Łk 1, 46-47). Zaprawdę wielkie dzieła Boże,
wielkie Boże tajemnice dokonują się w ukryciu, w domu Zachariasza.
Kościół cały będzie nieustannie do nich nawiązywał, będzie wraz
z Elżbietą powtarzał: «Błogosławiona jesteś Ty, któraś uwierzyła»
i będzie wraz z Maryją śpiewał „Magnificat”.
Wydarzenie bowiem, które niegdyś dokonało się na ziemi judzkiej
zawiera w sobie treść niewypowiedzianą. Oto przyszedł na świat Bóg. Stał
się Człowiekiem. Za sprawą Ducha Świętego począł się w łonie Dziewicy
z Nazaret, ażeby po upływie stosownego czasu narodzić się w stajni
betlejemskiej. Ale zanim to wszystko się stało, Maryja nosiła Jezusa, tak
jak każda matka nosi w sobie dziecię swojego łona. Nosiła nie tylko Jego
ludzkie istnienie, ale również całą Jego tajemnicę — tajemnicę Bożego
Syna, Odkupiciela świata. Dlatego też nawiedzenie Maryi w domu
Elżbiety to wydarzenie poniekąd zwyczajne, a równocześnie jedyne
i niezwykłe, i niepowtarzalne.
Oto wraz z Maryją przychodzi Słowo przedwieczne, Syn Boży.
Przychodzi, ażeby znaleźć się pośród nas. Tak, jak niegdyś okres przed
urodzeniem związał Go z Nazaretem, a potem z okolicą Judei, gdzie
mieszkała Elżbieta, ostatecznie zaś z miasteczkiem Betlejem, gdzie miał
przyjść na świat, tak teraz każde Jego nawiedzenie wiąże Go z coraz to
innym miejscem na ziemi, gdzie w sposób liturgiczny je celebrujemy.

2. Dziś Ewangelię o nawiedzeniu odczytujemy na ziemi zamojskiej.
Tajemnica przyjścia Maryi i Syna, niejako staje się naszym udziałem.
Jakże raduję się, że możemy przeżywać ją razem, we wspólnocie [waszej
diecezji]. Jest to diecezja młoda, ale o jakże bogatej tradycji religijnej
i kulturalnej, sięgającej XVI wieku. W tę tradycję od samych początków
wpisują się żywe kontakty ze Stolicą Apostolską, których szczególnym
owocem była sławna Akademia Zamojska — trzecia po Krakowie
i Wilnie wyższa uczelnia w Rzeczypospolitej, założona przy poparciu
papieża Klemensa VIII. Niemym, ale jakże wymownym świadkiem
spuścizny wieków jest zamojska Kolegiata, którą dane mi było podnieść
do godności Katedry. Kryje ona w sobie nie tylko wspaniałe zabytki
architektury i sztuki religijnej, ale również prochy tych, którzy tę wielką tradycję tworzyli. Cieszę się, że dziś, nawiedzając to piękne miasto
i ziemię zamojską, mogę powracać do tego wielowiekowego skarbca
naszej wiary i kultury.

Serdecznie pozdrawiam wszystkich wiernych tu zgromadzonych i tych,
którzy jednoczą się z nami duchowo. Pozdrawiam pasterza tej wspólnoty,
biskupa Jana, biskupa pomocniczego Mariusza, wszystkich kapłanów
i osoby konsekrowane [zakonników i zakonnice]. Słowa pozdrowienia
kieruję również do przedstawicieli władz państwowych i terytorialnych.
Szczególną wdzięczność pragnę wyrazić tym, którzy towarzyszą mojemu
pielgrzymowaniu poprzez modlitwę i ofiarę ze swego cierpienia. Proszę
Boga, aby wszyscy mieli udział w łaskach tych odwiedzin.

3. Opatrznościowe umieszczenie sceny nawiedzenia Maryi w wyjątkowej
oprawie piękna tego miasta i tej ziemi, przywodzi na myśl biblijny zapis
stworzenia, który otrzymuje swoje wyjaśnienie i niejako dopełnienie
w tajemnicy Wcielenia. Według tego biblijnego zapisu, Bóg w kolejnych
dniach stworzenia, patrzył niejako na dzieło swojego zamysłu i widział, że
wszystko, co uczynił było dobre. Nie mogło być inaczej. Harmonia
stworzenia odzwierciedlała bowiem wewnętrzną doskonałość Stwórcy. Na
końcu uczynił Bóg człowieka. Uczynił go na obraz i podobieństwo swoje.
Jemu zawierzył całą wspaniałość świata, aby ciesząc się nim i korzystając
z jego dóbr, w sposób wolny i rozumny twórczo współpracował
w doskonaleniu Bożego dzieła. I mówi Pismo, że wtedy «Bóg widział, że
wszystko, co uczynił, było bardzo dobre» (Rdz 1, 31). Jednakże po
pierworodnym upadku człowieka, świat, jako jego szczególna własność,
podzielił niejako jego los. Grzech nie tylko zerwał więź miłości pomiędzy
człowiekiem i Bogiem, zburzył jedność pomiędzy ludźmi, ale również
zakłócił harmonię całego stworzenia. Cień śmierci padł nie tylko na rodzaj
ludzki, ale także na wszystko, co z woli Bożej miało istnieć niejako dla
człowieka.
Jeżeli jednak mówimy o współudziale świata w skutkach ludzkiego
grzechu, to zdajemy sobie sprawę, że świat ten nie mógł być również
pozbawiony udziału w Bożej obietnicy odkupienia. Czas spełniania się tej
obietnicy dla człowieka i całego stworzenia nadszedł, gdy Maryja za
sprawą Ducha Świętego stała się Matką Bożego Syna. On jest
pierworodnym całego stworzenia (por. Kol 1, 15). Wszystko, co
stworzone, odwiecznie było w Nim. Jeżeli przychodzi na świat, to — jak
mówi św. Jan — przychodzi do swojej własności (por. J 1, 11).
Przychodzi, ażeby to wszystko, co stworzone na nowo ogarnąć, aby
zapoczątkować dzieło odkupienia świata, ażeby przywrócić stworzeniu
jego pierwotną świętość i godność. Przychodzi, ażeby samym swoim
przyjściem ukazać nam tę szczególną godność natury stworzonej.
Kiedy wędruję po polskiej ziemi, od Bałtyku, przez Wielkopolskę,
Mazowsze, Warmię i Mazury, kolejne ziemie wschodnie od Białostockiej aż do Zamojskiej, i kontempluję piękno tej ojczystej ziemi, uprzytamniam sobie ten szczególny wymiar zbawczej misji Syna Bożego. Tu
z wyjątkową mocą zdaje się przemawiać błękit nieba, zieleń lasów i pól,
srebro jezior i rzek. Tu śpiew ptaków brzmi szczególnie znajomo, po
polsku. A wszystko to świadczy o miłości Stwórcy, o ożywczej mocy Jego
Ducha i o odkupieniu, którego Syn dokonał dla człowieka i dla świata.
Wszystkie te istnienia mówią o swojej świętości i godności, które
odzyskały wtedy, gdy «Pierworodny z całego stworzenia» przyjął ciało
z Maryi Dziewicy.

Jeżeli dziś mówię o tej świętości i godności, to czynię to w duchu
dziękczynienia Bogu, który tak wielkich dzieł dokonał dla nas,
a równocześnie czynię to w duchu troski o zachowanie dobra i piękna,
jakim Stwórca obdarował ten świat. Istnieje bowiem niebezpieczeństwo,
że to, co tak cieszy oczy i raduje ducha, może ulec zniszczeniu. Wiem,
że biskupi polscy wyrażali taki niepokój już przed dziewięciu laty,
zwracając się do wszystkich ludzi dobrej woli w liście pasterskim na temat
ochrony środowiska. Słusznie pisali, że «każda działalność człowieka jako
istoty odpowiedzialnej ma swój wymiar moralny. Degradacja
środowiska godzi w dobro stworzenia ofiarowane człowiekowi przez
Boga-Stwórcę jako nieodzowne dla jego życia i rozwoju. Istnieje
powinność należytego korzystania z tego daru w duchu wdzięczności
i szacunku [z każdego daru, również i z tego, którym jest dzisiejszy
deszcz]. Z drugiej zaś strony świadomość, że dar ten przeznaczony
jest dla wszystkich ludzi, stanowi dobro wspólne, rodzi również
właściwe zobowiązanie względem drugiego człowieka. Dlatego też
uznać trzeba, że wszelkie działania, które nie uwzględniają prawa
Boga do swego dzieła, jak i prawa człowieka obdarowanego przez
Stwórcę, sprzeciwiają się przykazaniu miłości. (…) Trzeba zatem
uświadomić sobie, że istnieje ciężki grzech przeciwko środowisku
naturalnemu obciążający nasze sumienia, rodzący poważną
odpowiedzialność przed Bogiem-Stwórcą» (2.05.1989).
Jeżeli mówimy o odpowiedzialności przed Bogiem, to mamy świadomość,
że tu już nie chodzi tylko o to, co we współczesnym języku zwykło się
nazywać ekologią. Nie wystarczy upatrywać przyczyny niszczenia
świata jedynie w nadmiernym uprzemysłowieniu, bezkrytycznym
stosowaniu w przemyśle i rolnictwie zdobyczy naukowych
i technologicznych, czy w pogoni za bogactwem bez liczenia się ze
skutkami działań w przyszłości. Chociaż nie można zaprzeczyć, że
takie działania przynoszą wielkie szkody, to jednak łatwo dostrzec, że
ich źródło leży głębiej, w samej postawie człowieka. Wydaje się, że to,
co najbardziej zagraża stworzeniu i człowiekowi, to brak
poszanowania dla praw natury i zanik poczucia wartości życia.
Prawo, które zostało przez Boga wpisane w naturę i które można odczytać
za pomocą rozumu, skłania do poszanowania zamysłu Stwórcy —
zamysłu, który ma na celu dobro człowieka. To prawo wyznacza pewien
wewnętrzny porządek, który człowiek zastaje i który powinien zachować.
Wszelkie działanie, które sprzeciwia się temu porządkowi, nieuchronnie uderza w samego człowieka.
Tak też dzieje się, gdy zanika poczucie wartości życia jako takiego,
a w szczególności życia ludzkiego. Jak można skutecznie stawać
w obronie przyrody, jeśli usprawiedliwiane są działania bezpośrednio
godzące w samo serce stworzenia, jakim jest istnienie człowieka? Czy
można przeciwstawiać się niszczeniu świata, jeśli w imię dobrobytu
i wygody dopuszcza się zagładę nie narodzonych, prowokowaną śmierć
starych i chorych, a w imię postępu prowadzone są niedopuszczalne
zabiegi i manipulacje już u początków życia ludzkiego? Gdy dobro nauki
albo interesy ekonomiczne biorą górę nad dobrem osoby, a nawet
całych społeczności, wówczas zniszczenia powodowane w środowisku
są znakiem prawdziwej pogardy dla człowieka. Trzeba, aby wszyscy,
którym leży na sercu dobro człowieka na tym świecie, stale dawali
świadectwo, że «szacunek dla życia, a przede wszystkim dla ludzkiej
godności, jest podstawową zasadą zdrowego postępu ekonomicznego,
przemysłowego i naukowego» (Orędzie na XXIII Światowy Dzień
Pokoju, n. 7).

4. «Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone. On jest przed
wszystkim i wszystko w Nim ma istnienie. (…) Zechciał bowiem [Bóg],
aby w Nim zamieszkała cała Pełnia, i aby przez Niego znów pojednać
wszystko z sobą: przez Niego — i to, co na ziemi, i to, co w niebiosach,
wprowadziwszy pokój przez krew Jego krzyża» (Kol 1, 16-17. 19-20). Te
słowa św. Pawła zdają się wytyczać chrześcijańską drogę obrony tego
dobra, jakim jest cały stworzony świat. Jest to droga pojednania
w Chrystusie. On przez krew krzyża i przez zmartwychwstanie przywrócił
stworzeniu pierwotny porządek. Odtąd świat cały, a w jego centrum
człowiek, został wyrwany z niewoli śmierci i zepsucia (por. Rz 8, 21),
został niejako stworzony od nowa (por. Ap 21, 5) i nie istnieje już ku
śmierci, ale ku życiu — ku nowemu życiu w Chrystusie. Dzięki
zjednoczeniu z Chrystusem człowiek odkrywa na nowo swoje miejsce
w świecie. W Nim doznaje na nowo tej pierwotnej harmonii, jaka istniała
pomiędzy Stwórcą, stworzeniem i człowiekiem, zanim uległa skutkom
grzechu. W Nim też odczytuje na nowo to pierwotne wezwanie do
czynienia sobie ziemi poddaną, które jest kontynuacją Bożego dzieła
stworzenia, nie zaś nieopanowanym wykorzystywaniem.
Piękno tej ziemi skłania mnie do wołania o jej zachowanie dla przyszłych
pokoleń. Jeśli kochacie tę ojczystą ziemię, niech to wołanie nie pozostanie
bez odpowiedzi! Zwracam się w szczególny sposób do tych, którym
powierzona została odpowiedzialność za ten kraj i za jego rozwój, aby
nie zapominali o obowiązku chronienia go przed ekologicznym
zniszczeniem! Niech tworzą programy ochrony środowiska i czuwają
nad ich skutecznym wprowadzaniem w życie! Niech kształtują nade
wszystko postawy poszanowania dobra wspólnego, praw natury
i życia! Niech ich wspierają organizacje, które stawiają sobie za cel obronę dóbr naturalnych!

W rodzinie i w szkole nie może zabraknąć wychowania do szacunku dla życia, dla dobra i piękna.

Wszyscy ludzie dobrej woli winni współdziałać w tym wielkim dziele. Każdy
z uczniów Chrystusa niech weryfikuje styl swego życia, aby słuszne
dążenie do pomyślności nie zagłuszyło głosu sumienia, które waży to,
co słuszne i prawdziwie dobre.

5. Jeżeli mówię o poszanowaniu ziemi, nie mogę zapomnieć o tych, którzy
najbardziej są z nią związani, którzy znają jej wartość i godność. Myślę tu
o rolnikach, którzy nie tylko na Zamojszczyźnie, ale w całej Polsce,
bezpośrednio zmagają się z ziemią, czerpiąc z niej owoce niezbędne dla
życia mieszkańców miast i wsi. Nikt tak jak pracujący na roli nie może
zaświadczyć o tym, że wyjałowiona ziemia nie daje plonów, zaś
pielęgnowana z miłością jest szczodrą karmicielką. Z wdzięcznością
i szacunkiem chylę głowę przed tymi, którzy przez wieki użyźniali tę
ziemię potem czoła, a gdy trzeba było stawać w jej obronie nie szczędzili
również krwi. Z tą samą wdzięcznością i szacunkiem zwracam się do tych,
którzy i dziś podejmują ciężki trud służby ziemi. Niech Bóg błogosławi
pracy waszych rąk!
Wiem, że w dobie przemian społecznych i gospodarczych nie brak
problemów, które często boleśnie nękają polską wieś. Trzeba, aby
w procesie reform sprawy rolników były dostrzegane i rozwiązywane
w duchu społecznej sprawiedliwości.
Mówię o tym na Zamojszczyźnie, gdzie od wieków podnoszona była
sprawa chłopska. Dość wspomnieć utwory Szymona Szymonowica,
współtwórcy Akademii Zamojskiej, czy działalność Towarzystwa
Rolniczego założonego przed dwustu laty w Hrubieszowie. Również
ksiądz kardynał Stefan Wyszyński, jako tutejszy biskup, a potem Prymas
Polski często przypominał o znaczeniu rolnictwa dla bytu narodowego
i państwowego, o potrzebie solidarności wszystkich grup społecznych
z mieszkańcami wsi. Nie mogę dziś nie włączyć się w tę tradycję. Czynię
to, powtarzając za prorokiem słowa pełne nadziei: «Jak ziemia wydaje
swe plony, jak ogród rozplenia swe zasiewy, tak Pan Bóg sprawi, że się
rozpleni sprawiedliwość» (Iz 61, 11).

6. Zwracamy nasz wzrok ku [Bogarodzicy] Maryi i wołamy do Niej
słowami Elżbiety: «Błogosławiona jesteś, któraś uwierzyła, że spełnią się
słowa powiedziane Ci od Pana» (Łk 1, 45). Błogosławiona jesteś Maryjo,
Matko Odkupiciela. Tobie dziś zawierzamy losy tej zamojskiej i polskiej
ziemi i wszystkich, którzy na niej żyją i pracują, wypełniając wezwanie
Stwórcy do czynienia jej sobie poddaną. Prowadź nas Twoją wiarą w ten
nowy czas, który się przed nami otwiera. I bądź z nami wraz z Twoim

Synem, Jezusem Chrystusem, który sam chce być dla nas Drogą, Prawdą
i Życiem.

Teksty homilii i przemówień papieskich podajemy za Katolicką Agencją
Informacyjną.

Szanowni Klienci,

Czy wiecie, że gdybyście zdecydowali się Państwo na wysyłkę i odbiór faktur drogą elektroniczną to w ten sposób pomoglibyście dzieciom z Domu Dziecka nr 4 w Warszawie?

Od roku 2014 nasza firma prowadzi akcję, która polega na tym, że za każdą wystawioną przez naszą firmę e-fakturę przekazujemy na konto Domu Dziecka nr 4 w Warszawie przy ulicy Łukowskiej 1 złotówkę! W roku 2014 była to kwota 1 186 zł,  w 2015 – 1 262 zł , w 2016 – 1 380 zł, a w 2017 2 171 zł.

Tak więc jak Państwo widzicie z roku na rok wzrasta liczba naszych klientów, którzy zdecydowali się na otrzymywanie e-faktur.

Mamy nadzieję, że w 2018 roku jeszcze większa liczba klientów zdecyduje się na usługę e-faktur pomagając jednocześnie dzieciom z Domu Dziecka nr 4. Może warto na początku roku przemyśleć sprawę e-faktur i wykorzystać okazję do udzielenia pomocy potrzebującym?

Drodzy Klienci, dzieciaki na Was liczą!

Poniżej przytaczamy tekst umieszczany na podpisywanej przez naszych Klientów zgodzie na otrzymywanie e-faktur.

• Chcesz pomóc dzieciom z Domu Dziecka nr 4* w Warszawie?
• Chcesz oszczędzić polskie lasy?
• Chcesz szybciej rozliczyć VAT?

WYSTARCZY, ŻE WYRAZISZ ZGODĘ NA OTRZYMYWANIE E-FAKTURY, A WTEDY:

• Od każdej Twojej e-faktury nasza firma przekaże na konto Domu Dziecka Nr 4* jedną złotówkę.
• Drzewa nie zostaną przerobione na faktury, koperty i książki nadawcze.
• Twoja Księgowa otrzyma natychmiast fakturę, co przyspieszy obieg dokumentów w firmie.

* Dom Dziecka nr 4 ul. Łukowska 25, 04-133 Warszawa – Placówka Opiekuńczo – Wychowawcza typu socjalizacyjnego przeznaczona dla dzieci wymagających szczególnej opieki lub mających trudności w przystosowaniu do życia w rodzinie.

Proponujemy przemyśleć sprawę w roku 2018 i … przysłać nam zgodę na otrzymywanie e-faktur!

Szanowni Klienci,

Okazuje się, że James Bond nie miał racji co do ilości Gwiazdek w roku, gdy zwracał się do swojej partnerki o wdzięcznym imieniu Christmas (patrz scena z filmu Świat to za mało). Ja też myślałem jak on, że gwiazdkę można mieć tylko raz w roku, ale okazało się, że jeśli chodzi o moich pracowników to jest ich o wiele więcej. Tuż przed Świętami Bożego Narodzenia otrzymaliśmy następny, bardzo miły email od naszego klienta, w którym to emailu (patrz poniżej) leje on gwiazdkowy miód na serce szefa firmy. Tak więc jak pisałem w poprzedniej aktualności liczyłem na więcej i się nie przeliczyłem, dzięki pozytywnemu podejściu do pracy z klientem moich pracowników – Pana Ireneusza Zaręby i Pana Roberta Gajcy!

Pozdrawiam,

Robert Borysiewicz

„Szanowni Państwo,

W dniu dzisiejszym Państwa pracownicy wykonywali zlecenie serwisu separatora na Osiedlu Villa Bemowo ul. Żołnierzy Wyklętych 15 w Warszawie. Muszę przyznać, że jestem pod dużym wrażeniem jakości pracy Panów: Roberta Gajcy i Ireneusza Zaręby, którzy to właśnie dziś dokonywali serwisu. Panowie naprawdę z dużym zaangażowaniem wykonują swoją pracę i w pełni zasługują na uznanie. Miło widzieć, jak usługa wykonywana jest na wysokim poziomie, z pełnym poświęceniem. Bardzo dziękuję obu Panom za ponadprzeciętną jakość i gratuluję Państwu takich pracowników. Brawo !!!

Przy okazji życzę Całemu Zespołowi:

Małgorzata Torzewska”

Szanowni Klienci,

Trudno wyobrazić sobie lepszy prezent gwiazdowy dla szefa firmy niż takie podziękowania (zamieszczamy je poniżej) od zadowolonego z wykonanego serwisu kontrahenta. Mimo, że prezenty gwiazdowe otrzymuje się tylko raz w roku, ja liczę na więcej i dlatego postanawiam zamieszczać przez cały rok na naszej stronie internetowej w dziale Aktualności wszystkie podziękowania i pozytywne opinie o naszej pracy naszych klientów.

Robert Borysiewicz

Treść podziękowania:

„Do Dyrektora Firmy Separator Service 

W imieniu Dyrekcji Domu Pomocy Społecznej w Sieradzu składam wyrazy szacunku i uznania dla Panów Zbigniew Stala i Krzysztof Rdzanek za sumienne i bardzo profesjonalne wykonanie usługi, która do łatwych zadań nie należała a mimo to Panowie nie załamali rąk i bardzo sprawnie uporali się z tematem. Jestem bardzo zadowolony z usług jakie świadczy Państwa Firma a z profesjonalizmem jaki prezentuje załoga oraz Dyrekcja chciałbym spotykać na co dzień w kontaktach z innymi Kontrahentami.

pozdrawiam

Zbigniew Ograbek

Inspektor

Dom Pomocy Społecznej w Sieradzu„

Dlaczego Państwa firma musi zgłaszać przewozy odpadów z czyszczenia separatorów do systemu SENT? Czy wiąże się to z jakimiś obowiązkami dla nas? Czy my też musimy zgłaszać fakt czyszczenia separatora do systemu SENT?

Rzeczywiście, ustawa z dnia 3 kwietnia 2017 roku o przewozie tzw. towarów „wrażliwych” (Dz. U. 20170708) zobowiązuje podmioty gospodarcze, które zajmują się mieszaninami wodno-olejowymi określonymi w punkcie c) opisu do pozycji taryfy celnej CN 2017 (Rozporządzenie Wykonawcze Komisji Unii Europejskiej 2016/1821 strona 206 pkt 3) do zgłaszania przewozu tych mieszanin do systemu SENT Ministerstwa Finansów.

Obowiązek ten nie wiąże się z żadnymi dodatkowymi obciążeniami dla naszych klientów, o ile nie rozliczają się z nami na podstawie kart przekazania odpadów. W typowej sytuacji firma Separator Service Sp. z o.o. zobowiązana jest do otwarcia, aktualizacji i zamknięcia tzw. SENT-a na siebie. Z uwagi na fakt, że:

• podczas serwisu separatorów jako wytwórca odpadu stajemy się jego posiadaczem (podmiot WYSYŁAJĄCY w rozumieniu ustawy o monitorowaniu towarów wrażliwych Dz.U. 20170708)
• serwis separatorów wykonujemy własnym sprzętem (podmiot TRANSPORTUJĄCY w rozumieniu ustawy o monitorowaniu towarów wrażliwych Dz.U. 20170708) oraz
• unieszkodliwiamy odpady we własnym zakładzie unieszkodliwiania odpadów (podmiot ODBIERAJĄCY w rozumieniu ustawy o monitorowaniu towarów wrażliwych Dz.U. 20170708)

to spełniamy warunki zgłoszenia tzw. SENT-a na siebie w systemie monitorowania i nasz klient nie jest zobowiązany do dopełniania jakichkolwiek formalności związanych z taką usługą.

Gdy nasz klient będzie chciał być wytwórcą odpadów powstałych w wyniku czyszczenia separatorów substancji ropopochodnych i innych zbiorników zawierających te substancje, czyli w polu karty KPO „Posiadacz” wpisze nazwę swojej firmy, wtedy będzie musiał zalogować się do systemu SENT i zgłosić przewóz jako podmiot wysyłający w rozumieniu ustawy o monitorowaniu towarów wrażliwych Dz.U. 20170708, my zaś jako podmiot transportujący i odbierający będziemy aktualizowali i zamykali jego SENT.

 

Zapraszamy do działu Aktualności, żeby zapoznać się z najnowszymi informacjami dotyczącymi naszej firmy.

Szanowni Państwo,

W nowym roku 2017 pierwszy sukces i to za rok ubiegły. Okazało się, że w 2016 wystawiliśmy 1380 sztuk e-faktur czyli o 118 sztuk więcej niż w 2015.

A co to oznacza dla dzieci z Domu Dziecka Nr 4? Być może pamiętacie Państwo z lat ubiegłych, a jak nie to przypominamy –

OD KAŻDEJ E FAKTURY WYSTAWIONEJ PRZEZ NAS W ROKU 2016 FIRMA SEPARATOR SERVICE SP. Z O.O. PRZEKAZUJE NA KONTO DOMU DZIECKA NR 4* JEDNĄ ZŁOTÓWKĘ

Dlatego bardzo dziękujemy w imieniu dzieci z Domu Dziecka nr 4 i swoim, że zdecydowali się Państwo na wysyłkę i odbiór faktur drogą elektroniczną i polecamy się w całym 2017 i w następnych latach!

Poniżej przytaczamy tekst, jaki zamieszczony jest na podpisywanej przez naszych Klientów zgodzie na otrzymywanie e-faktur.

• Chcesz pomóc dzieciom z Domu Dziecka nr 4* w Warszawie?
• Chcesz oszczędzić polskie lasy?
• Chcesz nie mieć problemów z szybkim odliczaniem VAT-u?

 

WYSTARCZY, ŻE WYRAZISZ ZGODĘ NA OTRZYMYWANIE E-FAKTURY, A WTEDY:

• Od każdej Twojej e – faktury nasza firma przekaże na konto Domu Dziecka Nr 4* jedną złotówkę
• Drzewa nie zostaną przerobione na faktury, koperty i książki nadawcze
• Twoja Księgowa otrzyma natychmiast fakturę, co przyspieszy obieg dokumentów w firmie

*Dom Dziecka nr 4 ul. Łukowska 25, 04-133 Warszawa – Placówka Opiekuńczo – Wychowawcza typu socjalizacyjnego przeznaczona dla dzieci powyżej 7 roku życia, wymagających szczególnej opieki lub mających trudności w przystosowaniu do życia w rodzinie.

Informujemy naszych Klientów, którzy zdecydowali się na otrzymywanie e-faktur drogą elektroniczną, że zgodnie z naszą obietnicą jak co roku przekazaliśmy na konto Domu Dziecka nr 4 w Warszawie ul. Łukowska 25 pomoc w wysokości iloczynu ilości wystawionych w 2015 e-faktur i stawki 1 zł. W roku 2015 nie była to niestety zbyt wysoka kwota , ale mamy nadzieję, że w 2016 roku coraz większa liczba naszych klientów zdecyduje się na usługę e-faktur pomagając jednocześnie dzieciom z Domu Dziecka nr 4.

Dzieciaki liczą na was drodzy Klienci !!!

Poniżej przytaczamy tekst jaki zamieszczony jest na podpisywanej przez naszych klientów zgodzie na otrzymywanie e-faktur.

• chcesz pomóc dzieciom z Domu Dziecka nr 4* w Warszawie?
• chcesz oszczędzić polskie lasy?
• chcesz nie mieć problemów z szybkim odliczaniem vat-u?

wystarczy, że wyrazisz zgodę na otrzymywanie e-faktury, a wtedy:

• od każdej Twojej e – faktury nasza firma przekaże na konto domu dziecka nr 4* jedną złotówkę.
• drzewa nie zostaną przerobione na faktury, koperty i książki nadawcze.
• Twoja księgowa otrzyma natychmiast fakturę co przyspieszy obieg dokumentów w firmie.

* Dom Dziecka nr 4 ul. Łukowska 25, 04-133 Warszawa – placówka opiekuńczo – wychowawcza typu socjalizacyjnego przeznaczona dla dzieci powyżej 7 roku życia, wymagających szczególnej opieki lub mających trudności w przystosowaniu do życia w rodzinie.

W ogólności należy zauważyć, iż wprowadzanie ścieków do środowiska będzie wiązało się z uzyskaniem pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, które jest udzielane w trybie art. 122 ust. 1 pkt 1 pr. wod. Generalnie w pozwoleniach takich zakład może zostać zobowiązany do prowadzenia pomiarów w zakresie ilości oraz jakości ścieków odprowadzanych do środowiska (art. 128 ust. 1 pkt 9 pr. wod.). Wyniki tych badań są istotne zarówno dla zakładu, jak i organów właściwych w sprawach ochrony środowiska, gdyż służą do oceny spełniania wymogów wynikających z tego pozwolenia.

Jednak inaczej przedstawia się sprawa w przypadku, kiedy mamy do czynienia ze ściekami opadowymi, w stosunku do których obowiązuje odrębny system wymogów prawnych niż dla pozostałych rodzajów ścieków. Tego typu ścieki mogą być wprowadzone do środowiska, jeżeli spełniają wymagania określone w § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. 2014 poz. 1800) . Ocena spełnienia tych wymogów jakościowych nie polega na badaniach analitycznych, tak jak to ma miejsce w przypadku pozostałych ścieków, lecz opiera się na prowadzeniu przeglądów eksploatacyjnych posiadanych urządzeń oczyszczających dla ścieków opadowych (§ 23.1. rozporządzenia.). Omawiane działania należy przeprowadzać co najmniej 2 razy do roku.

§ 23. 1. Spełnienie warunków, o których mowa w § 21 ust. 1, ocenia się na podstawie przeprowadzanych przez zakład, co najmniej 2 razy do roku, przeglądów eksploatacyjnych urządzeń oczyszczających; eksploatacja powinna być zgodna z zaleceniami zawartymi w instrukcji obsługi i konserwacji urządzeń oczyszczających, a czynności z nią związane odnotowane w zeszycie eksploatacji

Jednocześnie dla szczególnie dużych zlewni wód opadowych o co za tym idzie dużych oczyszczalni ścieków opadowych np. na terenie lotnisk, autostrad , dużych parkingów należy wykonywać badania analityczne tak jak to opisano w § 23 2. powyższego rozporządzenia.

§ 23 2. Spełnienie warunków, o których mowa w § 21 ust. 1, w stosunku do wód opadowych i roztopowych wprowadzanych do wód lub do ziemi z urządzeń oczyszczających o przepustowości nominalnej większej niż 300 l/s ocenia się zgodnie z ust. 1 oraz na podstawie badań, w zakresie normowanych wskaźników zanieczyszczeń, wykonanych w czasie trwania opadu, co najmniej dwa razy w roku, w okresie wiosny i jesieni; próbkę do badań należy uzyskać przez zmieszanie trzech próbek o jednakowej objętości pobranych w odstępach czasu nie krótszych niż 30 minut.

Podsumowując: Generalna zasada mówi, że nie należy wykonywać badań analitycznych ścieków opadowych chyba, że pochodzą one z oczyszczalni ścieków deszczowych o przepustowości nominalnej powyżej 300 l/s.